9 Lira 99 Kuruş

Yani 10 lira değil. Sanki istesek geriye 1 kuruş verecekler.  Zekamızla alay ediyorlar. 99.90 yazıyorlar. Yüz liraya on kuruş kaldığını hesap edemeyeceğiz. Veya yüz lira veren adam, on kuruşun hesabını yapacak. Rakamlar büyüdükçe iş komediye dönüşüyor. Özellikle araba satışlarında bu durum çok göze çarpıyor. 30-40 binlerle ifade edilen rakamlar, 50-100 liralarla bir sayı geri çekilerek; vitrine konuluyor. Kredi kartlarıyla yapılan market alışverişlerinde, ortada para olmadığı için durum fark edilmiyor. Ama nakit ödemelerde, alıcı ve satıcı bozuk yok diye; küsüratı aramıyor. Bu tarz etiketler de, pazarlama tekniklerinden; göz boyama biçiminde vitrinlerde duruyor. İnsanlar ilk rakamı okuduklarında, sonrakini çok algılamadan etkileniyorlar. 29.50 rakamı yirmi bini çağrıştırıyor. Rakam 30 olsa göze büyük görünüyor. İndirimler başka bir alem. Ürünün üzerine yazıyorlar; indirim 19.50 diye. Sonra yüzdelik indirimler var. % 50, %70 indirim şu fiyat, kapatıyoruz bu fiyat. % 70 indirimle mal satılıp, giderler karşılanabiliyorsa; demek ki ilk fiyatta ne kadar pahalı satılmış, bir düşünün. Her şey alıcıyı etkilemek, göz boyayıp, ilgisini çekip; mağazadan içeriye sokabilmek için. Sonrası tezgahtarların becerisi. Tüm iş merkezlerinde, marketlerde, mağazalarda aynı etiketler var. Bilinçaltımıza işlemesi için, her ürünün üzerine aynı şeyleri yazıyorlar. Artık öyle bir hale geliyoruz ki; bu fırsatı kaçırmamalı, mutlaka alışveriş yapmalıyız düşüncesi oluşuyor. Bir de marketler belli günlerde, bazı ürünlerde indirim yapıyorlar. Önceden duyuruyor ve ürünü sadece o gün satıyorlar. Çanta, yastık, lamba…. Müşteriler bunları takip ediyor, sabah iş yeri açılmadan önünde kuyruklar oluşturuyorlar.Sonuçta, her biçimde alış veriş yapmamız sağlanıyor. 19.90 ile 20 arasındaki fark; bizi mağazadan içeriye sokmaya yetiyor.