AŞK AĞLATIR, DERT SÖYLETİR!   Derler ki: “Aşk ağlatır, dert söyletir.”   Ne kadar kısa bir söz… Ama içinde bir insan ömrü kadar büyük bir hakikat saklıdır.   Çünkü insan, her zaman konuşmaz. Bazen susar… İçine atar… Gülümser… “İyiyim” der. Ama insanın içinde biriken her şey, bir gün mutlaka kendine bir çıkış yolu bulur.   Kimi zaman gözyaşı olur… Kimi zaman bir iç çekiş… Kimi zaman gecenin sessizliğinde edilen bir dua… Kimi zaman da yıllardır susturulan bir kalbin ansızın dile gelmesi…   Aşk ağlatır. Çünkü insan sevdiğine bağlanınca, kalbinin bir parçasını da onun eline verir. Sevdiği gülerse mutlu olur, sevdiği üzülürse yüreği yanar. Aşk, insanı güçlü gösterirken aslında ne kadar hassas olduğunu da öğretir.   Ama aşkın en büyük imtihanı, kavuşmak değil; bazen beklemektir.   Beklemek… Sabretmek… Özlemek… Bir haber beklemek… Bir kapının açılmasını beklemek… Bir insanın kıymetini anlamasını beklemek…   İşte bütün bunlar insanı ağlatır.   Fakat dert söyletir.   İnsan dertsizken çok konuşabilir. Her konuda fikir sahibi olabilir. Herkese akıl verebilir. Ama gerçek dert, insanın sözünü azaltır; sözünün ağırlığını artırır.   Dert görmeyen, sabrın ne olduğunu bilmez. Kaybetmeyen, kıymeti anlayamaz. Ağlamayan, gözyaşının dilini çözemez. Yalnız kalmayan, dostun değerini bilemez.   Bazen insanın en büyük öğretmeni, hayatın kendisidir.   Öyle acılar vardır ki insanı susturur. Öyle dertler vardır ki insanı olgunlaştırır. Öyle ayrılıklar vardır ki insanın gözünü açar. Öyle kayıplar vardır ki insan, hayatta sahip olduğu şeylerin kıymetini ancak kaybettikten sonra anlar.   İnsan bazen ağlarken büyür.   Çünkü gözyaşı, sadece acının değil; bazen teslimiyetin de ifadesidir.   İnsan, elinden geleni yaptıktan sonra geriye Allah’a sığınmaktan başka bir şey kalmadığını anladığında, gözlerinden yaşlar süzülür. O yaşlar bazen çaresizlik değil, imandır.   Çünkü bilir ki:   İnsan plan yapar, Allah takdir eder. İnsan ister, Allah diler. İnsan kapılara yönelir, Allah dilerse hiç ummadığı yerden bir kapı açar.   Bu yüzden ey gönül…   Aşk ağlatıyorsa ağla. Dert söyletiyorsa söyle. Ama derdini yanlış insanlara anlatma.   Çünkü bazıları senin gözyaşını silmez; onu sana karşı kullanır. Bazıları senin sırrını saklamaz; zamanı gelince silah gibi kullanır. Bazıları da senin yarana merhem olmak için değil, yaranın ne kadar derin olduğunu öğrenmek için yanında durur.   Herkese gönlünü açma!   Çünkü her insan, senin kalbinin emanetini taşıyacak kadar güvenilir değildir.   Bazen susmak en güzel cevaptır. Bazen uzaklaşmak en büyük huzurdur. Bazen de insanın yapacağı en doğru şey, bütün dertlerini insanlara değil, Allah’a anlatmaktır.   Çünkü insanlar yorulur… İnsanlar değişir… İnsanlar unutur… Ama Allah, kulunun sessiz çığlığını da bilir, gecenin karanlığında döktüğü gözyaşını da görür.   Unutmayalım:   Aşk ağlatır, dert söyletir; fakat sabır insanı güçlendirir.   Bugün ağlayan gönül, yarın mutlaka huzuru bulur. Bugün susan insan, yarın sözünün kıymetini artırır. Bugün dert çeken insan, yarın başkasının derdini daha iyi anlar.   Hayat böyledir…   Bazen güldürür, bazen ağlatır. Bazen sevindirir, bazen sınar. Bazen birini hayatımıza getirir, bazen de çok sevdiğimizi bizden alır.   Ama her imtihanın sonunda insan biraz daha olgunlaşır.   Ve gün gelir, dönüp geriye baktığında şunu anlarsın:   Seni ağlatan aşk, seni büyütmüş… Seni konuşturan dert, seni olgunlaştırmış… Seni yalnız bırakan hayat ise seni Allah’a yaklaştırmıştır.   İşte o zaman insan, yaşadığı her acının içinde gizli bir hikmet olduğunu anlar.   Çünkü bazen insanın en güzel cümleleri, en büyük acılarından doğar.   Ve bazen…   Bir insanın en güçlü hâli, ağlarken bile Allah’a güvenmeye devam ettiği hâlidir. Kalın sağlıcakla… Hüseyin DENİZ Araştırmacı ve ilahiyatçı yazar