10 KASIM ATATÜRK’Ü ANMA GÜNÜ!! Saat 09.05'e bir dakika kala hayat bir anlığına tuhaf bir sessizliğe bürünür. İstanbul'da vapurlar düdüğünü çalar, Ankara'da bir memur elindeki dosyayı masaya bırakır, bir okul bahçesinde çocuklar başlarını öne eğer. Sirenler çalar. Trafik durur. Bir ulus, 88 yıl önce Dolmabahçe'de duran bir kalbi hatırlamak için, kendi kalbini durdurur. 10 Kasım 1938'de saat 09.05'te ölen sadece bir insan değildi. Bir fikir adamı, bir komutan, bir devlet kurucusuydu. Ama biz her 10 Kasım'da sadece bir ölümü anmıyoruz. Aslında bir doğumun ne kadar büyük olduğunu anlıyoruz. Biz Atatürk'ü anmayı çoğu zaman siyah-beyaz fotoğraflara, hüzünlü müziklere hapsettik. Oysa O, yas tutulacak bir figür olmak istemedi hiç. Anlattığı şey hep gelecekteydi. O yüzden 10 Kasım bir matem günü değil, bir muhasebe günüdür. O gün kendimize sormamız gereken soru şudur: "Ben bugün neyi daha iyi yaptım?" Atatürk'ü anmak, Anıtkabir'e çiçek bırakmaktan ibaret değildir. Atatürk'ü anlamak; akla inanmaktır hurafenin karşısında. Bilime sarılmaktır karanlığın karşısında. "Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir" diyebilmektir birilerinin size ne yapmanız gerektiğini söylediği anlarda. O, bize hazır bir ülke bırakmadı, bir yöntem bıraktı. Dedi ki: Muhtaç olduğun kudret damarlarındaki asil kanda mevcut. Dedi ki: Hayatta en hakiki mürşit ilimdir. Dedi ki: Benim naçiz vücudum elbet bir gün toprak olacaktır, ancak Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır. Ve haklıydı. Bugün o sirenler çaldığında gözlerimizi kapatıp bir dakikalığına susalım. Ama o bir dakika bittiğinde gözlerimizi eskisinden daha açık açalım. Çünkü saat 09.05'te duran sadece sirenler değil, bir daha durmamak üzere çalışan bir vicdandır. Atatürk 10 Kasım'da ölmedi. Her 10 Kasım'da yeniden hatırlanarak, yeniden anlatılarak, yeniden anlaşılmaya çalışılarak yaşıyor. Saygı, özlem ve sonsuz bir minnetle... HÜSEYİN DENİZ  ilahiyatçı: Şair ve yazar