CENNET LÜTUF,CEHENNEM HAK EDİŞTİR  Bugünün sohbetine Allah Resulü’nün bir hadisler ile başlamak istiyorum Resûlullah (s.a.v.) bir gün ashabına şöyle buyurdu: “Hiç kimse kendi ameliyle cennete giremez.” Sahabe irkildi. İbadetin, geceleri kıyamın, gündüzleri cihadın tam ortasındaki o insanlar sordular: “Sen de mi ya Resûlallah!” O, alemlere rahmet olarak gönderilen Nebi, başını önüne eğerek buyurdu: “Evet ben de... Meğer ki Rabbim beni rahmetinin kucağına almış olsun.”  Buhârî, Rikak, 18; Müslim, Münafıkîn, 71-73 Bu hadisi ilk duyduğumda kalbim sarsılmıştı. Çünkü biz hep bir hesap yapıyoruz. Kıldığımız namazları, tuttuğumuz oruçları, verdiğimiz sadakaları üst üste koyup cennetin kapısını çalacak bir anahtar biriktirdiğimizi zannediyoruz. Oysa Peygamber Efendimiz bize şunu öğretiyor: Senin anahtarın kapıyı çalmaya yarar, ama kapıyı açan senin anahtarın değil, içeriden gelen rahmettir. Amel vesiledir, asıl olan rahmettir. İnsanoğlu nankör ve aceleci. Biraz ibadet edince kendini garanti altında görür, biraz günah işleyince de ümitsizliğe düşer. İkisi de aynı hatadan doğar: Her şeyi kendi amelinden bilmek. Oysa işin sırrı bambaşka bir ayette gizli. Rabbimiz buyuruyor ki: “Sana gelen her iyilik Allah’tandır. Başına gelen her kötülük ise kendi nefsindendir.” Nisa, 4/79 Bu ayet, kainatın en adil denklemidir. Cennet Allah’ın lütfudur, cehennem ise insanın kazancıdır. Allah Teala cenneti verirken cömertliğinin, affının, Rahman ve Rahim oluşunun sonsuzluğunu gösterir. Senin sabaha karşı uykunu bölüp aldığın abdest, senin kimse görmeden verdiğin bir lira, senin dilini gıybetten tutman... Bunların hiçbiri cennetin fiyatı olamaz. Cennet o kadar pahalı ki, bütün insanlığın ibadetini toplasan bir köşesini satın alamazsın. Ama Allah öyle merhametlidir ki, o küçük amelleri bahane eder, kulunu rahmetinin kucağına alır. Cehennem ise öyledir. Orada lütuf değil, adalet vardır. Allah kimseye zerre kadar zulmetmez. Nisa Suresi’nin bir başka yerinde “Şüphesiz Allah zerre kadar zulmetmez” buyurur. Cehenneme giden kişi, kendi elleriyle, kendi diliyle, kendi tercihiyle orayı hak etmiştir. Allah rahmet kapısını son nefese kadar açık tutmuş, kul ise sırtını dönmüştür. Bu yüzden büyüklerimiz demiş ki: Mümin, korku ile ümit arasında yaşamalı. Ameline güvenip şımarmamalı, çünkü kurtuluş amelde değil rahmettedir. Ama “Nasıl olsa rahmet var” deyip ameli terk de etmemeli, çünkü rahmet, gayret edenin üzerine iner. O halde bize düşen nedir? Namazımızı, sanki cenneti hak ediyormuş gibi değil, Rabbimizin rahmetini celbedecek bir yalvarış gibi kılmak. İbadetimizle övünmemek. “Ben yaptım” dememek. Secdede “ben geldim” değil, “beni kabul et” demek. Ve her duamızın sonuna o kutlu hadisi eklemek: Allah’ım, bizi amellerimizle değil, rahmetinle muamele et. Bizi rahmetinin kucağına al. Çünkü rahmetin olmazsa, ne peygamberin ameli yeter, ne de bizimki. Allah bizleri imanı bütün ve ameli salih kullarından eylesin Hüseyin DENİZ İlahiyatçı:Şair ve Yazar